Er zijn mensen die vooruit stormen, die doelen stellen, halen, en meteen nieuwe verzinnen. En er zijn mensen zoals ik — en misschien zoals jij — die eerder blijven hangen. Niet uit luiheid, niet uit onwil, maar omdat het leven zich zelden in rechte lijnen laat dwingen.

Deze bundel, Stabiel getob, is geen heldenverhaal. Het is geen handleiding voor succes, geen stappenplan naar een beter bestaan. Het is een verzameling observaties, twijfels, kleine overwinningen en hardnekkige mislukkingen. Het is het verslag van iemand die probeert overeind te blijven in een wereld die voortdurend beweegt — en daar soms wonderlijk genoeg nog in slaagt ook.

Als beperkte medemens ken ik de grenzen van mijn eigen kunnen. Fysiek, mentaal, praktisch — ze dienen zich dagelijks aan, soms subtiel, soms onmiskenbaar. Maar binnen die grenzen speelt zich een volledig leven af. Met humor, frustratie, verwarring, koppigheid en af en toe een verrassende helderheid.

Het “stabiele” in de titel is misschien misleidend. Want wat is stabiliteit anders dan een vorm van gecontroleerd wankelen? Een evenwicht dat telkens opnieuw gevonden moet worden? Het “getob” daarentegen is eerlijker. Dat is er gewoon. Het zit in de kleine dingen, de terugkerende gedachten, de pogingen om grip te krijgen op iets wat zich niet laat vastpakken.

Deze columns zijn geen oplossingen. Ze zijn momentopnames. Soms licht, soms zwaar, soms absurd. Maar altijd echt. Misschien bieden ze herkenning. Misschien slechts een glimlach. Of misschien alleen het besef dat tobben geen uitzondering is, maar eerder een stille gemeenschappelijke noemer.

Welkom in het stabiele getob.